Focwa versus Bovag

Middelgrote spelers komen in de knel

De bestuurlijke crisis bij Focwa, die is ontstaan na de in de ogen van diverse Focwa-leden dubieuze afscheidingsplannen van de sectie Carrosserie, is een katalysator voor de mogelijke opzet van een Bovag-afdeling Schadeherstel. Is het einde van Focwa nabij of kan met name de sectie Schadeherstel overeind blijven?

Een jaar geleden werd in Autokompas al melding gemaakt van een mogelijke samensmelting van de Focwa-sectie Schadeherstel met de Bovag. Nadat een Focwa/ABA-lid samen met een lakleverancier een eerste verkennend gesprek met Bovag-bestuursleden had gevoerd, kwamen de geruchten op gang. Al eerder lieten diverse dealerholdings hun ongenoegen horen over de effectiviteit van Focwa. Het leek met een sisser af te lopen, maar nu de Focwa op imploderen staat – als er tenminste niet snel duidelijkheid komt van de kant van de Ondernemingskamer – is het einde van of op zijn minst een decimering van Focwa aanstaande.

Dat zou zonde zijn van een organisatie die ondanks alle kritiek veel voor haar leden heeft betekend. De mogelijke opzet van een schadeherstelsectie bij Bovag en een misschien professioneler overleg met sturende partijen kan leiden tot een verdere sanering en dus schaalvergroting van de schadebranche. De kans is aanwezig dat vooral middelgrote schadeherstellers die buiten de Bovag-boot vallen op een kleiner werkaanbod moeten gaan rekenen en dan met hun investeringsplaatje niet uitkomen. Zij zijn wellicht de eerste slachtoffers van een mogelijke saneringsronde.

Belangenbehartiging

Van de 1265 leden (1350 in 2006) van de sectie Schadeherstel (inclusief truckschadebedrijven) zijn er ruim 400 ook lid van de Bovag. Veelal gaat het om merkdealers met een merkgebonden schadeafdeling, dan wel een universeel schadeherstelbedrijf. Er zijn echter ook universele autobedrijven die er een Focwa/lidmaatschap bij hebben. Met name de schadebedrijven en -groepen die tot een dealerholding behoren, zien een dubbel lidmaatschap niet zitten. Bovendien stellen zij dat hun belangenbehartiging bij Bovag ook in goede handen zal zijn. Als Bovag de soms tegenstrijdige belangen van dealers en universelen kan behartigen, waarom dan niet die van een schadehersteller?

Een andere trigger van de sanering is de wens van Focwa-Eurogarant om het kwaliteitsniveau verder op te trekken. Daarnaast wordt de meetlat voor de kwaliteit van de reparaties en investeringen door autofabrikanten hoger gelegd. Training en lasapparatuur zijn dan investeringen die moeten worden gedaan. Renault heeft haar kwaliteitseisen al aangepast door te eisen dat van kritische lasverbindingen foto’s worden gemaakt die dan in het schadedossier moeten worden bijgevoegd. Zeker de grote partijen – ketens, groepen, grote individuele herstellers – kunnen de bijbehorende investeringen nog wel aan, voor de kleintjes zijn ze niet relevant en dus zijn het wederom de middelgrote schadeherstellers die hier een duidelijke keuze moeten gaan maken.

Op diverse bijeenkomsten – nationaal en internationaal – kun je in de wandelgangen al beluisteren dat ook de verzekeraars hier best mee kunnen leven. Nu al dikken zij hun netwerken in en als een sanering hieraan kan bijdragen, ligt de Zwarte Piet niet meer alleen bij verzekeraars (en de tenderende leasemaatschappijen).

Groei

Los van de bestuurlijke perikelen is er nog altijd een schadeherstelmarkt. Of er nu wel of geen Bovag-schadesectie komt, die zal wat het werkaanbod betreft niet veel veranderen. Ook de sturende trends en de technische complexiteit blijven onveranderd op de voor- en achtergrond aanwezig.

In de markt ervaar je momenteel een lichte groei van het aantal kleine schadeherstelbedrijven. Daarbij mag je zeker niet over de onderkant van de schadebranche praten. Zij richten zich veelal niet op de gestuurde schadestroom en zijn erg lokaal gericht wat betreft klantenwerving. De grote, vooral in ketens en samenwerkingsverbanden opererende, schadeherstelbedrijven hebben afhankelijk van de keuze die sturende partijen maken een redelijk stabiele marktpositie, wat niet wil zeggen dat zij niet alert moeten blijven.

Iedere onderneming (al of niet in groepsverband) streeft groei na. Wie niet groeit krijgt onder aan de streep een probleem, want het kostenplaatje (loon, belastingen, administratieve lasten, energie, investeringen, training) zie je zelden dalen. Voor de ondersteunende diensten die lakfabrikanten en -leveranciers bieden, is dat een uitdaging. Er is steeds meer steun en advies nodig om bedrijfsprocessen efficiënter in te richten.

Het schadeherstelbedrijf dat ook in de toekomst actief wil blijven in de sector staat voor grote uitdagingen, intern en extern: een hoge productiviteit en schaalvergroting om schaalvoordeel te realiseren en een betrouwbare partner (kwalitatief en financieel) voor de sturende partijen te zijn. Dat is een mix die naast vakmanschap ook de nodige managementcapaciteiten vergt.

Schadegroepen

Care, ASN en Schadenet zijn strak gestuurde organisaties. Bij Care wordt alles centraal geregeld, tot aan de inkoop van werkplaatsapparatuur toe. ASN is een strak geleide franchise-organisatie waar bijvoorbeeld het hoofdkantoor ook werk kan sturen binnen het netwerk. Schadenet heeft een stevig sturende centrale, waarbij de binding met Spies Hecker vanzelfsprekend is. ABS, AHGN en AAS zijn minder hard binnen hun samenwerkingsverbanden.

Schadeherstelgroepen die tot een dealerholding behoren, zoals Perfekta (Kroymans Corporation), Autoschadehuis (Markeur Holding), UAS (Nefkens-PGA Groep) en Stern Autoschade (Stern Beheer), worden weliswaar aangestuurd door hun holdings, maar kunnen daarbij ook lid zijn van een ander, hiervoor genoemd samenwerkingsverband. Bij deze groepen speelt veelal het dubbele lidmaatschap Bovag-Focwa.

Care bereidt laktender voor

De schadeherstelketen Care is zich aan het heroriënteren op de toekomstige inzet van haar lakleveranciers. Care had tot nu toe Glasurit en Lesonal als leveranciers voor de reparatielakken. Na de overname van de Carflexs-vestigingen is daar PPG bijgekomen. Directeur Ton van Dalen: “Met behulp van een extern gespecialiseerd bureau bereiden wij een tender voor ons lakpotentieel voor. Wij hopen daar voor de zomer een beslissing over te nemen.”

Voor de lakfabrikanten breekt daarmee een spannende periode aan, want Care vertegenwoordigt een flink marktpotentieel. Eerder schreef de schadefranchisegroep ASN een tender uit voor haar lakbehoefte. Hier kwamen PPG en Lesonal uit naar voren als voorkeursleveranciers.

Efficiënt schadeherstel

Het draait bij het verlagen van de kostprijs al lang niet meer om de inkoopprijs van lak en non-paint materialen alleen. Een schadebedrag is voor slechts 20 tot 25 procent afhankelijk van de lakkosten en het spuitproces. Echte winst is te behalen bij een efficiënte aanpak van het hele voorbewerkingstraject.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de afgelopen jaren is al veel aan productiviteitsverbetering gedaan. Het effectiever maken van de kleuren en de kwaliteit van het reparatieproces dragen meer bij aan het economische resultaat dan het verkorten van de doorlooptijd in de spuitcabine. Dat is ook de bottleneck bij het nu gepromote UV-reparatieproces. Je kunt wel sneller drogen, maar de input vanuit de voorbewerking moet dan ook fors omhoog.

Schaalvergroting en dan vooral het daarbij realiseren van schaalvoordelen blijft eveneens actueel. Het al te enthousiast promoten en uitdragen van besparingsrondes leidt natuurlijk wel tot nieuwe afspraken met sturende partijen. Die blijven alert op bezuinigingen die in hun voordeel uit kunnen pakken.